La Enciclopedia Libre Universal en Español dispone de una lista de distribución pública, enciclo@listas.us.es
Abromarse
Artículo de la Enciclopedia Libre Universal en Español.
|
Índice |
[escribe] Flexión
Modelo de conjugación: Amar
| | | |
Al igual que para amar:
- La raíz verbal no cambia en ningún tiempo ni persona.
- Las desinencias son las propias del paradigma, sin variaciones en su grafía.
Además:
- Es un verbo pronominal: la acción recae sobre el propio sujeto que la realiza. Se conjuga anteponiendo los pronombres me, te, se, nos, os.
- Todas las formas del gerundio, y la 2.ª persona singular no voseante del imperativo, son palabras esdrújulas, acentuadas en la antepenúltima sílaba.
| Infinitivo Gerundio Participio | abromándome, /te, /se, /nos, /os, /se abromado | habiéndose abromado (no existe) |
(antepresente) | (antepresente) | |||
| Yo Tú (*) Usted (**) Él,ella Nosotros,as Vosotros,as Ustedes (**) Ellos,as | me abromo te abromas se abroma se abroma nos abromamos os abromáis se abroman se abroman | te has/ se ha/ se ha/ nos hemos/ os habéis/ se han/ se han/ /abromado | me abrome te abromes se abrome se abrome nos abromemos os abroméis se abromen se abromen | te hayas/ se haya/ se haya/ nos hayamos/ os hayáis/ se hayan/ se hayan/ /abromado |
(copretérito) | pluscuamperfecto (antecopretérito) | imperfecto (pretérito) | pluscuamperfecto (antepretérito) | |
| Yo Tú (*) Usted (**) Él,ella Nosotros,as Vosotros,as Ustedes (**) Ellos,as | me abromaba te abromabas se abromaba se abromaba nos abromábamos os abromabais se abromaban se abromaban | te habías/ se había/ se había/ nos habíamos/ os habíais/ se habían/ se habían/ /abromado | me abromara, ase te abromaras, ases se abromara, ase se abromara, ase nos abromáramos, ásemos os abromarais, aseis se abromaran, asen se abromaran, asen | te hubieras,ieses/ se hubiera,iese/ se hubiera,iese/ nos hubiéramos,iésemos/ os hubierais,ieseis/ se hubieran,iesen/ se hubieran,iesen/ /abromado |
(pretérito) | (antepretérito) | (antefuturo) | ||
| Yo Tú (*) Usted (**) Él,ella Nosotros,as Vosotros,as Ustedes (**) Ellos,as | me abromé te abromaste se abromó se abromó nos abromamos os abromasteis se abromaron se abromaron | te hubiste/ se hubo/ se hubo/ nos hubimos/ os hubisteis/ se hubieron/ se hubieron/ /abromado | me abromare te abromares se abromare se abromare nos abromáremos os abromareis se abromaren se abromaren | te hubieres/ se hubiere/ se hubiere/ nos hubiéremos/ os hubiereis/ se hubieren/ se hubieren/ /abromado |
(antefuturo) | ||||
| Yo Tú (*) Usted (**) Él,ella Nosotros,as Vosotros,as Ustedes (**) Ellos,as | me abromaré te abromarás se abromará se abromará nos abromaremos os abromaréis se abromarán se abromarán | te habrás/ se habrá/ se habrá/ nos habremos/ os habréis/ se habrán/ se habrán/ /abromado |
(pospretérito) | (antepospretérito) | Presente | ||
| Yo Tú (*) Usted (**) Él,ella Nosotros,as Vosotros,as Ustedes (**) Ellos,as | me abromaría te abromarías se abromaría se abromaría nos abromaríamos os abromaríais se abromarían se abromarían | te habrías/ se habría/ se habría/ nos habríamos/ os habríais/ se habrían/ se habrían/ /abromado | abrómese usted (**) -presente de subjuntivo- abrómese él -presente de subjuntivo- abromémonos nosotros -presente de subjuntivo- abromaos vosotros (***) abrómense ustedes (**) -presente de subjuntivo- abrómense ellos -presente de subjuntivo- | |
Entre paréntesis, los tiempos verbales según el gramático Andrés Bello.
(*) En algunos países de Hispanoamérica úsase también vos, y las siguientes formas verbales para la 2.ª persona del singular, las cuales pueden experimentar cambios según el país o región (ver voseo):
- presente de indicativo: vos os abromás
- presente de subjuntivo: vos os abromés
- pretérito perfecto de subjuntivo: te hayás abromado
- imperativo: abromate vos
(**) Usted/ustedes son pronombres de la 2.ª persona en el tratamiento de cortesía o respeto. Sin embargo, gramaticalmente funcionan como de 3.ª persona.
(***) La forma abromaros vosotros es propia del lenguaje vulgar y coloquial.
[escribe] Referencias
Notas
Portal de la Real Academia Española, y de la Asociación de Academias de la Lengua Española
Otras fuentesDe carácter normativo
- Real Academia Española y Asociación de Academias de la Lengua Española. Nueva gramática de la lengua española, Espasa, Madrid, 2009.
- Real Academia Española. Diccionario de la lengua española, Espasa Calpe, Madrid, 1994.
- Real Academia Española y Asociación de Academias de la Lengua Española. Diccionario panhispánico de dudas, Santillana, Madrid, 2005.
- Moliner, María. Diccionario de uso del español, Gredos, Madrid, 2008.
- Seco, Manuel. Diccionario de dudas y dificultades de la lengua española, Espasa Calpe, Madrid, 1998.
- Alarcos Llorac, Emilio. Gramática de la lengua española, Espasa Calpe, Madrid, 1994.
- Casares, Julio. Diccionario ideológico de la lengua española, Gustavo Gili, Barcelona, 1988.
- Cela, Camilo José. Diccionario secreto, Alianza-Alfaguara, Madrid, 1987.
- Lázaro Carreter, Fernando. Curso de Lengua. Anaya, Madrid, 1984.