La Enciclopedia Libre Universal en Español dispone de una lista de distribución pública, enciclo@listas.us.es
Aballestar
|
Índice |
| voz admitida por la Real Academia Española |
- 1
- En marina: Atirantar lo más posible un cabo que ya está tenso estirándolo por el centro y recogiendo bien lo sobrante: "Los marineros se dispusieron para la tarea de aballestar con fuerza todos los cabos del navío"
Flexión
| |
|
|
- Raíz verbal, radical, o base:
« aballest - », invariable.
- Desinencias: las propias de su paradigma.
- Vocal temática: « a » → aballest-ar.
Sin embargo, falta en:
- a) Modo indicativo:
- - 1.ª persona singular del presente: yo aballesto
- - 1.ª y 3.ª persona singular del pretérito perfecto simple: yo aballesté, él aballestó
- b) Presente de subjuntivo: yo aballeste, tú aballestes, ...
- Tiempos primitivos: regulares.
| Infinitivo Gerundio Participio |
aballestando aballestado |
habiendo aballestado (no existe) |
(antepresente) |
(antepresente) | |||
| Yo Tú (*) Usted (**) Él,ella Nosotros,as Vosotros,as Ustedes (**) Ellos,as |
aballesto aballestas aballesta aballesta aballestamos aballestáis aballestan aballestan |
has/ ha/ ha/ hemos/ habéis/ han/ han/ /aballestado |
aballeste aballestes aballeste aballeste aballestemos aballestéis aballesten aballesten |
hayas/ haya/ haya/ hayamos/ hayáis/ hayan/ hayan/ /aballestado |
(copretérito) |
pluscuamperfecto (antecopretérito) |
imperfecto (pretérito) |
pluscuamperfecto (antepretérito) | |
| Yo Tú (*) Usted (**) Él,ella Nosotros,as Vosotros,as Ustedes (**) Ellos,as |
aballestaba aballestabas aballestaba aballestaba aballestábamos aballestabais aballestaban aballestaban |
habías/ había/ había/ habíamos/ habíais/ habían/ habían/ /aballestado |
aballestara, ase aballestaras, ases aballestara, ase aballestara, ase aballestáramos, ásemos aballestarais, aseis aballestaran, asen aballestaran, asen |
hubieras,ieses/ hubiera,iese/ hubiera,iese/ hubiéramos,iésemos/ hubierais,ieseis/ hubieran,iesen/ hubieran,iesen/ /aballestado |
(pretérito) |
(antepretérito) |
(antefuturo) | ||
| Yo Tú (*) Usted (**) Él,ella Nosotros,as Vosotros,as Ustedes (**) Ellos,as |
aballesté aballestaste aballestó aballestó aballestamos aballestasteis aballestaron aballestaron |
hubiste/ hubo/ hubo/ hubimos/ hubisteis/ hubieron/ hubieron/ /aballestado |
aballestare aballestares aballestare aballestare aballestáremos aballestareis aballestaren aballestaren |
hubieres/ hubiere/ hubiere/ hubiéremos/ hubiereis/ hubieren/ hubieren/ /aballestado |
(antefuturo) |
||||
| Yo Tú (*) Usted (**) Él,ella Nosotros,as Vosotros,as Ustedes (**) Ellos,as |
aballestaré aballestarás aballestará aballestará aballestaremos aballestaréis aballestarán aballestarán |
habrás/ habrá/ habrá/ habremos/ habréis/ habrán/ habrán/ /aballestado |
(pospretérito) |
(antepospretérito) |
Presente | ||
| Yo Tú (*) Usted (**) Él,ella Nosotros,as Vosotros,as Ustedes (**) Ellos,as |
aballestaría aballestarías aballestaría aballestaría aballestaríamos aballestaríais aballestarían aballestarían |
habrías/ habría/ habría/ habríamos/ habríais/ habrían/ habrían/ /aballestado |
aballesta tú (*) aballeste usted (**) aballestad vosotros aballesten ustedes | |
Entre paréntesis, los tiempos verbales según el gramático Andrés Bello.
(*) En algunos países de Hispanoamérica úsase también vos, y las siguientes formas verbales para la 2.ª persona del singular, las cuales pueden experimentar cambios según el país o región (ver voseo):
- presente de indicativo: vos aballestás
- presente de subjuntivo: vos aballestés
- pretérito perfecto de subjuntivo: hayás aballestado
- imperativo: aballestá vos
(**) « Usted / ustedes » son pronombres de la 2.ª persona que gramaticalmente funcionan como de 3.ª persona, propios del tratamiento de cortesía o respeto en lugar de « tú / vosotros ». Pero además, en Hispanoamérica y algunas zonas de España (Canarias y Andalucía occidental) no se usa « vosotros », ni en el tratamiento formal ni en el de confianza, para los que únicamente se emplea « ustedes ».
Modo imperativo
Sólo existen las segundas personas.
Sin embargo, en ocasiones se usan con sentido imperativo formas del presente de subjuntivo: « aballeste él, aballestemos nosotros, aballesten ellos ».
Ortografía: acentuación
La acentuación de las distintas formas verbales de «aballestar» se atiene a las normas al respecto. No obstante se hacen aquí algunas observaciones:
- agudas acentuadas porque terminan en vocal, o en las consonantes «n» o «s»: yo aballesté, ellos aballestarán, tú aballestarás, vos aballestás, vosotros aballestáis, entre otras.
No requieren especial comentario, salvo quizás las acabadas en «-áis», «-éis»: vosotros aballestáis, vosotros aballestéis, por ejemplo.
En estos casos las tildes van sobre la vocal abierta por tratarse de un diptongo del tipo vocal abierta + vocal cerrada.
Por otra parte, la vocal tónica es la abierta. De serlo la cerrada, no habría diptongo, sino hiato, y la tilde iría forzosamente en aquélla. - agudas no acentuadas:
sólo la 2.ª persona plural del imperativo: aballestad vosotros - llanas acentuadas: yo aballestaría [aballesta-rí-a], vosotros aballestaríais [aballesta-rí-ais], ellos aballestarían [aballesta-rí-an]
Todas ellas llevan tilde porque el acento prosódico recae sobre la vocal cerrada i, y no por su terminación, ya que acaban en vocal, «n» o «s». Es decir, la tilde está exigida por el hiato. - llanas no acentuadas, por terminar en vocal, «n» o «s»:
yo aballestare, vosotros aballestareis, ellos aballestaren.
Voz pasiva
- Artículo desarrollado → voz verbal
1. Formas no personales
| Infinitivo Gerundio Participio |
siendo aballestado sido aballestado |
habiendo sido aballestado (no existe) |
2. De modo similar, las formas personales se flexionan con las correspondientes de ser.
Como ejemplo, veamos sólo dos tiempos y el imperativo:
- Presente de indicativo
yo soy aballestado, tú eres aballestado, él/usted es aballestado, nosotros somos aballestados, vosotros sois aballestados, ellos/ustedes son aballestados - Pretérito pluscuamperfecto de subjuntivo
yo hubiera o hubiese sido aballestado, tú hubieras o hubieses sido aballestado, él/usted hubiera o hubiese sido aballestado, nosotros hubiéramos o hubiésemos sido aballestados, vosotros hubierais o hubieseis sido aballestados, ellos/ustedes hubieran o hubiesen sido aballestados - Modo imperativo
sé tú aballestado sea usted aballestado
sed vosotros aballestados sean ustedes aballestados
→ Modelo de conjugación en voz pasiva, aquí.
Referencias
Notas
Portal de la Real Academia Española, y de la Asociación de Academias de la Lengua Española
Otras fuentesDe carácter normativo
- Real Academia Española y Asociación de Academias de la Lengua Española. Nueva gramática de la lengua española, Espasa, Madrid, 2009.
- Real Academia Española. Diccionario de la lengua española, Espasa Calpe, Madrid, 1994.
- Real Academia Española y Asociación de Academias de la Lengua Española. Diccionario panhispánico de dudas, Santillana, Madrid, 2005.
- Moliner, María. Diccionario de uso del español, Gredos, Madrid, 2008.
- Seco, Manuel. Diccionario de dudas y dificultades de la lengua española, Espasa Calpe, Madrid, 1998.
- Alarcos Llorac, Emilio. Gramática de la lengua española, Espasa Calpe, Madrid, 1994.
- Casares, Julio. Diccionario ideológico de la lengua española, Gustavo Gili, Barcelona, 1988.
- Cela, Camilo José. Diccionario secreto, Alianza-Alfaguara, Madrid, 1987.
- Lázaro Carreter, Fernando. Curso de Lengua. Anaya, Madrid, 1984.